جلوگيرى از فعاليت برخى هنرمندان به اندازه‌اى اتفاق مى‌افتد که گويا بايد انتظار داشته باشيم هرچند وقت يک بار اخبارى مبنى بر خروج هنرمندى از کشور به دليل نانوشته تنگ آمدن عرصه و وجود نداشتن امکان ادامه فعاليت باشيم، يا خبر جلوگيرى از ادامه کار يک هنرمند به گوشمان برسد. از ماجراى گلشيفته فراهانى و محسن نامجو و میترا حجار که بگذريم اين روزها اتفاق‌ها به‌گونه‌اى است که به يکباره خبر ممنوعيت! براى نه يک نفر بلکه سه نفر يکجا به گوش مى‌رسد. اواخر مهرماه مجتبى ميرطهماسب و فاطمه معتمدآريا به ترتيب مستندساز و بازيگر سينما در لحظات آخر از همراهى هيئت ايرانى عازم به آکادمى هنرهاى سينمايى آمريکا (اسکار) بازماندند و به فاصله کمى جعفر پناهي، کارگردان شناخته شده ايران امکان سفر به کشور فرانسه را نيافت و اين همه درحالى بود که پناهى به عنوان داور جشنواره فيلم بمبئى کشور هندوستان انتخاب شده بود و بايد در اين مراسم حضور پيدا مى‌کرد                                                    لینک مطالعه در حیات نو

 يکى از مهمترين انتظارهايى که همواره از سينما مى‌رود باز کردن دريچه‌اى تازه به روى انسان به واسطه تشريح جهان پيرامون با زبان تاثيرگذار تصوير است، آنچه که حداقل در توليدات سينمايى غالب اين روزهاى کشور جز اندک موارد يافت نمى‌شود، اما در سينماى مستند مى‌توان تعداد زيادى از آثار را يافت که به رسالت اصيل هنر وفادار مانده‌اند، گرچه محلى براى نمايش اين‌گونه فيلم‌ها در نظر گرفته نشده جز يک بار در سال آن هم طى روزهاى برگزارى جشنواره بين‌المللى سينما حقيقت که امکان ديدن واقعيت فراهم مى‌آيد، جشنواره‌اى که امسال توسط طيف وسيعى از مستندسازان تحريم شد اما حضور نام‌هايى چون محمدرضا اصلانى و کاوه بهرامى‌مقدم اعتبار اين جشنواره را تا حدودى حفظ کرد. کاوه بهرامى‌مقدم طى سال‌هاى فعاليت خود (از دهه 60 تا به امروز) همواره دغدغه بيان دشوارى‌هاى انسان‌هايى را داشته که در گوشه‌اى از شهر و ديارمان روزگار را به سختى سپرى مى‌کنند. نمونه‌اى از اين آثار، مستند «من با خدا حرف مى‌زنم» است، فيلمى درباره بيماران روحي، روانى که حضور اکثرشان در بيمارستان نه به خاطر شدت بيماري، بلکه به دليل برخوردار نبودن از حمايت‌هاى خانوادگى و اجتماعى است. آخرين اثر اين کارگردان «مسير بودن» در ادامه همين نگاه ساخته شده و به روايت سال‌هاى از کارافتادگى پيرمردى (آقاى رضايي) مى‌پردازد که تکيده و تنها در يکى از روستاهاى اطراف رامسر روزهاى از کارافتادگى را بدون حمايت مردم و نهادهاى دولتى مسئول پشت‌سر مى‌گذارد. نکته مستتر در فيلم اين است که رضايى در حالى به چنين سرنوشتى دچار شده که بهترين سال‌هاى زندگى خود را صرف خدمت به مردم شهرش کرده و همه از او به نيکى ياد مى‌کنند اما هيچ‌کس حاضر به گرفتن زير بال و پر او نيست و سرانجامش هم چیزی جز سکونت در اتاقکى محقر در گوشه‌اى از قبرستان نيست ! اين‌گفت‌وگو در يکى از روزهاى سرد جشنواره سوم سينما حقيقت پس از نمايش مستند 20 دقيقه‌اى «مسير بودن» انجام شد که در پى مى‌آيد. مطالعه در حيات نو

طرح اکران فيلم‌هاى فرهنگى مدتى است که ازسوى خانه سينما پيگيرى مى‌شود. طرحى که قرار است مجال را براى نمايش عمومى آثار موردپسند مخاطب خاص فراهم آورد. اين طرح پيش از هرگونه اظهارنظر که لازمه آن اجرايى شدن است؛ بايد به عنوان زنگ خطرى براى مسئولان سياستگذارى سينمايى وزارت ارشاد اسلامى محسوب شود، گرچه که تا به حال ازاين جملات در مطبوعات کشور به وفور يادداشت يا به صورت مستقيم ازسوى تمامى کارشناسان و اهالى هنر کشور عنوان شده است اما متاسفانه گوش شنوايى براى رسيدگى نيافته، درمقابل تا چشم کار مى‌کند آثارى بر پرده سينماها به نمايش درآمده که فقط و فقط غم گيشه را دغدغه اصلى خود داشته‌اند(که البته بروز چنين جريانى خود معلول علتى است که رسيدگى و آسيب‌شناسى آن مجال خود را طلب مى‌کند)، امروز اما با پيگيرى هاى خانه سينما و شوراى صنفى نمايش راهى براى ديده شدن فيلم‌هايى فراهم آمده که گاه تنها يک مرتبه و در اوقات جشنواره فيلم فجر مى‌توان به ديدن آن نشست و در اين وانفساى هر فيلمى که بيشتر بخنداند فيلم بهترى است! طرحى قابل تقدير اما نيازمند حمايت ازسوى وزارت فرهنگ و ارشاد در افتاده است؛ وزارتخانه‌‌اى که به تازگى شاهد تغيير و تحول در معاونت سينمايى بوده و طبق تجربه بايد شاهد بروز نگاهى جديد در آن باشيم و به انتظار بنشينيم بلکه توفان تغييرات سريع‌تر پايان بگيرد بلکه گوش شنوايى براى رسيدگى به نمايش آثار جدى سينماى ايران يافت شود.   مطالعه کامل در حیات نو

اما برلين شايد آخرين جشنواره آرام و بدون حاشيه سال 2009 جهان بود چراکه شرايط و رويدادهاى پس از انتخابات دهم رياست جمهورى در ايران و به دنبال آن واکنش‌هاى دست‌اندرکاران جشنواره‌ها و هنرمندان جهان نسبت به وقايع پس از انتخابات در ايران؛ چنان نمود پيدا کرد که تقريبا مى‌توان اينگونه عنوان کرد که ديگر هيچ جشن سينمايى معتبرى در سطح جهان بدون حاشيه برگزار نشد و البته اين بار نيز فرصتى به دست گروه اول داده شد تا بارديگر شمشير از رو بسته به جنگ با سينماى ايران بروند.همزمان با رويدادهاى ايران؛ بهمن قبادى با فيلم «کسى از گربه‌هاى ايرانى خبر نداره» در جشنواره فيلم کن حضور پيدا کرد که با موضع‌گيرى‌هايى در داخل نيز مواجه بود چراکه آخرين اثر قبادى بدون دريافت مجوزهاى مرسوم در داخل کشور ساخته شده بود.جشنواره‌هاى ونيز و لوکارنو نيز شاهد حضور کارگردانان ايرانى بودند اما حضور جعفر پناهى در هيئت داوران جشنواره مونترال کانادا و حمايت اعضاى اين هيئت و هنرمندان حاضر در جشنواره از رويدادهاى اخير ايران_هرچند با حوادث داخل ايران هيچ ارتباطى نداشته باشند_ از اين هنرمند شناخته شده ايرانى در جشنواره ونيز ايتاليا و با حضور مستند «روزهاى سبز» حنا مخملباف ادامه يافت تا حاشيه‌هاى سبز جشنواره‌هاى بين‌المللى ادامه پيدا کند، چنانکه روز گذشته در کشور اسپانيا که شاهد برگزارى پنجاه و هفتمين دوره جشنواره سن سباستين است، پذيراى هنرمندان ايرانى شد تا با گام‌هاى سبز خود اين فستيوال جهانى را نيز از اين موج بى‌نصيب نگذاشته باشند، هيئت داوران اين دوره از رقابت‌ها متشکل از افرادى چون لورانت کانتت فرانسوى برنده نخل طلاى کن در سال 2008 به عنوان رياست گروه، جان مدن کارگردان شناخته شده و برنده دو جايزه اسکار، سميرا مخملباف فيلمساز ايراني، لئونور سيلويرا هنرپيشه پرتغالى است.در جشنواره امسال کشور اسپانيا بهمن قبادى با فيلم «کسى از گربه‌هاى ايرانى خبر نداره» و حنا مخملباف با مستند «روزهاى سبز» همچنين محمد رسول اف با فيلم « کشتزارهاى سپيد به نمايندگى از سينماى ايران حضور پيدا کرده‌اند.

پنجاه و هفتمين جشنواره فيلم سن سباستين از 18 سپتامير در شهر ساحلى شمال اسپانيا با نمايش افتتاحيه «لعنتى‌هاى بى آبرو» آخرين ساخته کوئنتين تارانتينو و حضور اين کارگردان به همراه بردپيت آغاز به کار کرده است و تا 29 همين ماه ادامه خواهد داشت.                                         مطالعه در حیات نو

طى سال‌هايى که پشت سر گذاشتيم و بطور خاص چهار سال گذشته حوزه‌هاى فرهنگى گوناگون مانند موسيقي، کتاب، تئاتر و سينما همواره مشکلات خود را مطرح کرده و چشم انتظار رسيدگى ازسوى مسئولان امر شده‌اند. در برخى حوز‌ه‌ها مانند سينما شايد قيد رسيدگى به گرفتارى‌هاى پيش‌پاافتاده ازسوى نهادهاى مسئول زده شد و اصناف خود با تنظيم لايحه‌اى جامع و موردقبول اکثريت هنرمندان؛ شعار «کس نخارد پشت من» سر داده و دست به کار شدند.در تمام اين سال‌ها که گفتن و شنيدن از معضلات جامعه سينمايى کشور به امرى تکرارى و فرسايشى مبدل گشته؛ اما هنوز تا رسيدگى مسئولان به درد اهالى فرهنگ نمى‌توان آسوده نشست. اکنون اميد آن مى‌رود با رفتن وزير پيشين و حضور گزينه جديد که قبل از کسب رأى اعتماد طى نشست با خانه سينما و نمايندگان اصناف آن؛ از خواسته‌هاى اهالى اين هنر – صنعت مطلع شده است، ‌اقدامى دل‌گرم‌کننده درجهت رفع مشکلات اين حوزه انجام شود. البته بايد منتظر ما ند و ديد.روز ملى سينماى ايران مى‌تواند فرصتى باشد براى نظر انداختن دوباره بر سيماى اين بخش پرمخاطب و با اهميت فرهنگ کشور، هنرى که در اين وانفساى اقتصادى و نظارت برون‌سازمانى بيشتر به حمايت نياز دارد تا سرمايه‌گذارى محض؛ تا احساس عدم امنيت شغلى را پشت‌سر گذاشته و خلاقانه به توليد کالاى فرهنگى بپردازند، درخواستى که مى‌توان از زبان رئيس هر صنف و اعضاى آن شنيد، خواسته‌هايى که طى چهار سال گذشته بى‌پاسخ ماند.

                                                                                                       برای مطالعه در حیات نو

                     لايحه اى که پيکره سينماى ايران را از بى سامانى نجات مى دهد
 
طى سه دهه سپرى شده از انقلاب در ايران، هنرمندان همواره در بخش هاى گوناگون نيازهاى به حق خود را به اشکال گوناگون مطرح کرده اند، نيازهايى که به جهت ارتباط گاه مستمر با کانون هاى فرهنگى و هنرمندان ديگر نقاط جهان ازجمله برخى کشورهاى همسايه شايد تاحدودى ابتدايى به نظر برسند. به عنوان مثال برخوردارى از امکان اداره امور جارى فرهنگى توسط اهالى متخصص و شناخته شده براى جامعه فرهنگى در کشور، يا برخوردارى از فضاى کافى و ابزار و امکانات تکنولوژيکى پيشرفته براى توليد اثر و سپس حمايت دولت از خالق اثر، صيانت از حقوق مادى و معنوى توليدات يا انديشيدن به راهکارهايى براى آسودگى خاطر هنرمند از رويدادهاى ناگزير و پيش بينى نشده زندگى درقالب بيمه و...

                                                                                                       مطالعه در حیات نو

۳۴ بازيگر تئاتر و سينمای ايران در نامه ای از نويسندگان،نمايش نامه نويسان،کارگردانان و صحنه گردانان سينما و تئاتر خواستند تا روايت صادقانه اين روزگار را بنگارند و به صحنه بياورند.آن ها تاکيد کرده اند که همچون هميشه هنرپيشگی شان را يادآور صداقت پيشگی می کنند چرا که می خواهند راوی صداقت باشند.بهزاد فراهانی،پانته آ بهرام،ترانه عليدوستی، پيام دهکردی،باران کوثری،بهناز جعفری،ليلی رشيدی،بهاره رهنما و شماری از بازيگران مطرح سينما و تئاتر از امضاء کنندگان اين نامه هستند:

ما می‌خواهيم راستی را روايت کنيم[...].پرده کنار می‌رود.روشنايی...ما می‌خواهيم چشمان بسته بر آنها را باز کنيم، گفته‌های آنان را بر زبان‌مان جاری کنيم و جان ببخشيم‌شان بر صحنه، جاودانه‌شان کنيم. هرچند گام‌ آنان بر خاک سرزمين بود و گام ما بر خاک کهن صحنه ـ خانه کوچک‌مان؛ همه آنچه که داريم.ما صدا می‌زنيم شما را قلم ‌زنان و نمايش‌نويسان، که بنگاريد روايت صادقانه اين روزگار را، و بدانيد ما بازيگران به واژه‌واژه‌تان وفادار خواهيم بود و پاسداری خواهيم کرد از نقش‌هايی که از امروز برای امروز و آيندگان می‌نويسيد. خون نقش‌های ما اينک در جوهر قلم شماست که بايد بر صفحه سپيد کاغذ ـ تاريخ ـ نقش ببندد.و اکنون ما درخواست می‌کنيم از ديگر همکاران‌مان و کارگردانان و صحنه‌گردانان، که به احترام عشق‌مان به هنر، در برابر آنچه هرروز در پيش چشمان‌مان است، همچون هميشه، صداقت و راستی را به صحنه بياورند تا هنرپيشگی‌مان، صداقت‌پيشگی را يادآور شود.ما می‌خواهيم راوی صداقت باشيم؛ راوی راستی و درستی.

حميد ابراهيمی، خسرو احمدی، پانته‌آ بهرام، مهدی پاکدل، جواد پورزند، امير جعفری، بهناز جعفری، بابک حميديان، رويا دعوتی، سحر دولتشاهی، پيام دهکردی، ريما رامين‌فر، مريم رحيمی، ليلی رشيدی، حبيب رضايی، بهاره رهنما، علی سرابی، مهدی سلطانی، سهراب سليمی، سهيلا صالحی، مهرداد ضيايی، ترانه عليدوستی، عباس غفاری، بهزاد فراهانی، مريم کاظمی، باران کوثری، آيدا کيخايی، علا محسنی، داريوش موفق، رحيم نوروزی، افشين‌هاشمی، هدايت‌هاشمی، کاظم هژيرآزاد، هوشمند هنرکار